Sommige cellen bezitten de gave om hun jeugdige flexibiliteit vast te houden. Stamcellen worden diepgaand onderzocht door vele wetenschappers, omdat ze die graag willen gebruiken voor reparatie van beschadigde weefsels en organen. Volwassen stamcellen kunnen er misschien toe worden aangezet om nog meer soorten weefsels te vormen dan ze al doen, ongeveer zoals een dokter die zich laat omscholen tot advocaat, of een sumo-worstelaar die besluit balletlessen te nemen . Embryonale stamcellen, die nog flexibeler zijn dan gewone stamcellen, zouden door wetenschappers volledig kunnen worden gestuurd tot een celtype naar hun keuze.

We beginnen beter te begrijpen hoe deze cellen kunnen worden toegepast voor stamcel therapieën. Vooral met kennis over hoe deze wisselvallige cellen hun opties open houden komen we steeds meer te weten over onder andere embryonale ontwikkeling en de opbouw van weefsels. We snappen ook beter hoe het mis kan gaan. Zo is er bijvoorbeeld steeds meer bewijs dat defecte stamcellen mede oorzaak zijn van het ontstaan van vele soorten kanker. Met meer kennis over fouten tijdens de specialisatie van stamcellen kunnen we nieuwe behandelmethoden ontwikkelen.

Epigenetica is van grote invloed op de flexibiliteit van stamcellen. Recent onderzoek wijst uit dat veel stamcellen van jongs af aan zijn voorbestemd om een bepaalde levensloop te vervullen, maar dat hun specialisatie wordt tegengehouden tot de tijd rijp is. Deze eigenschap, genaamd bivalentie, kan ons helpen een mysterie in de ontwikkelingsbiologie te verklaren; hoe blijven stamcellen “stammig”?